Picture-1.jpg picture by munez30

 

จำได้ว่าตอนเด็กๆ ไกล้ถึงวันแม่ทีไรคุณครูก็มักจะให้นักเรียนเขียนเรียงความส่งประกวดประชันกันในโรงเรียน ผมก็ส่งทุกปีแต่ไม่เคยได้รับแม้แต่รางวัลชมเชย จนตอนนี้เรียนมหาลัย ไมได้เขียนเรียงความมานานแล้ว ตอนนี้ผมถือโอกาสเขียน "ความเรียง" แทน "เรียงความ" ก็แล้วกัน ผมไม่ต้องการรางวัลชมเชยแล้ว ผมต้องการให้แม่ชื่นใจก็พอ

ถ้าพูดถึงแม่ ใครๆก็รักแม่ด้วยกันทั้งนั้น จะมีใครหาญกล้าบอกว่าไม่รักแม่ ก็ดูจะเป็นลูกอกตัญญูเกินไป จริงไหม?

แม่ของผมผ่านร้อนผ่านหนาวมาครึ่งชีวิต ค่อนชีวิตแรก-แม่ถูกเลี้ยงดู ค่อนชีวิตหลัง-แม่เป็นผู้เลี้ยงดู เวลาเปลี่ยนสถานะเปลี่ยน จากลูกเป็นแม่ จากแม่เป็นยาย แต่ชีวิตของใครก็ไม่สำคัญ เท่าเราใช้มันให้คุ้มค่าที่ได้เกิดมากน้อยแค่ไหน

การเติบโตของผมแลกมากับความเหนื่อยล้าและร่วงโรยของแม่ และมันหมายถึงความไกลห่างของอายุที่เพิ่มขึ้นตามลำดับแต่ผมคิดว่า ไม่ว่าเราจะโตสักแค่ไหน เราก็ยังเป็นเด็กสำหรับแม่อยู่วันยันค่ำ