สยามสมัย 125ปี ไปรษณีย์ไทย/1-10 สิงหาคม 2551/ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์

ผ่านไปอาทิตย์กว่าแล้วยังไมได้อัพเพราะไม่สบาย เห็นบล็อกคนอื่นก็พูดเกี่ยวกับเรื่องราวของงานนี้ไปพอสมควร กลัวเดี๋ยวจะเบื่อกันเสียก่อน ส่วนใหญ่ก็จะพูดกันถึงเรื่องภาพรวมของงาน ประวิตินุ่นนี่นั่น และภาพตู้ไปรษณีย์ต่างๆในงาน ทีนี้ลองมาดูดีเทลในแบบฉบับของผมกันบ้าง    ที่คนส่วนใหญ่อาจจะไม่ทันสังเกตหรือไมได้สนใจ ผมจึงเก็บมาฝากด้วยความตั้งใจ จะเป็นอย่างไรตามผมไปดูกันเลยครับ (แก้ไขรูปให้แล้วครับ พอดีมือใหม่ทำไม่ค่อยเป็น)                     ขอให้เพลิดเพลิน :)

 

 Photobucket 

008.jpg picture by munez30   

 010.jpg สยามสมัย10 picture by munez30

Photobucket

017.jpg picture by munez30

 

 

Photobucket

 

015.jpg picture by munez30

026.jpg picture by munez30

032.jpg picture by munez30 025.jpg picture by munez30

 

Photobucket

Photobucket 

 

 อันนี้ของแถม..ไม่รู้มีใครอยากได้ป่าว แฮะๆ

Photobucket Photobucket

035.jpg picture by munez30 

Photobucket 

ของฝากจากตัวเอง

อันสุดท้ายนี่..ฝากแม่ครับ ถึงรูปจะไม่ชัดตา แต่ก็คงชัดใจใช่ไหมแม่?

 

หลังจากกลับถึงบ้านวันนั้น นอกจากจะได้ความทรงจำชิ้นใหม่เป็นของขวัญให้แก่ตัวเองแล้วยังได้อีกอย่างคือความสุข  รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ถ้าใจเป็นลูกโป่งป่านนี้คงอัดแน่นด้วยก๊าซคล้ายจะแตกอยู่เต็มที  

มีผู้คนมากมายทั้งลูกเด็กเล็กแดงที่จูงมือมากับพ่อแม่ หรือปู่ย่าตายายที่จับมือมากับลูกหลาน นึกถึงภาพนั้นทีไรก็พอเข้าใจว่าความสุขเล็กๆของไม้ไกล้ฝั่งนั้นมีคุณค่ามากเลยนะ เค้าจะอยู่กับเราไปได้อีกนานสักแค่ไหน และถ้าวันนึงเค้าจากไป จะมานั่งเสียใจบ่นกับตัวเองว่าถ้า..ถ้าย้อนเวลาได้คงไม่ปล่อยให้ท่านอยุ่บ้านเดียวดายตามลำพังแบบนั้น..ลืมไปแล้วหรอเวลามันย้อนไม่ได้ไง 

ผมไม่อยากให้ไปรษณีย์หมดลมหายใจตายจากไปเหลือแค่ตำนานเหมือนโทรเลขเลย อย่างน้อยวันนี้สิ่งที่ผมได้สัมผัสก็ทำให้เริ่มมั่นใจว่า ยังไงไปรษณีย์ก็คงไม่มีวันตาย ยังมีคนจำนวนไม่น้อยที่หลงรักในแบรนด์ไปรษณีย์ไทย ยังเขียนจดหมาย-โปสการ์ด ส่งพัสดุ-ธนาณัติ อาจจะด้วยความรักหรือความจำเป็นก็ตามที

คุณเจนวิทย์สุดยอดแฟนพันธ์แท้แสตมป์ไทย เค้ารักในแสตมป์และประวัติศาสตร์ของมันไม่ใช่หรือ?