ก่อร่างสร้างตัว

posted on 29 Oct 2008 15:23 by munez30 in copywriterlover

ตึกกำลังก่อสร้าง คนกำลังร่างชีวิต

ภาพที่เห็นคงเป็นที่ชินตากันใช่ไหมครับ เรื่องราวชีวิตของคนอื่น ที่บ่อยครั้งเราเดินผ่านไปพบเจอแต่ไมได้สนใจอะไร

ผมถ่ายรูปนี้ที่มหาลัยในวันสอบไฟนอลวันสุดท้าย-วิชาสุดท้าย ภาพชีวิตจริงของคนธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่ธรรมดา หากมองให้ลึกลงไปทุกซอกมุมเสา เราจะเห็นและสามารถเรียนรู้อะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในนั้น ผมนึกถึงบางอย่างได้พอดี ว่าแต่คุณละเห็น 'อะไร' ในภาพนี้บ้างนอกจาก 'ตึก' และ 'คน'

หนึ่งชีวิตอยู่ในภาพ อีกหลายชีวิตคงตั้งหน้าตั้งท้องรอคอยอยู่ที่บ้าน ด้วยความหิวและความหวัง เขาคงเป็นคนหนึ่งที่อาจไม่ได้ทำงานที่ตัวเองรัก แต่เขาต้องรักงานที่ตัวเองทำบ้างละ อาชีพที่ตากฝนทนลมแสบแดดแบบนี้ ใครจะเรียกเขาว่า 'กรรมกร' หรือ 'คนใช้แรงงาน' ก็แล้วแต่ แต่ผมคิดว่าเขาก็ต้องใช้ 'แรงใจ' ในการทำงานเช่นเดียวกันกับอาชีพอื่นๆ

ถ้าเขาปราศจากเรื่ยวแรงกายของตัวเอง กำลังใจจากคนที่เขารัก-และรักเขา สถานะความเป็นอยู่ของเขาจะเป็นอย่างไร คงไม่ต่างจากผีเสื้อปีกสวยที่ถูกเด็ดปีกทิ้ง ก็ไร้คุณค่าของราคา

ถึงเงินเดือนเขาจะไม่มากมายเทียบเท่าผู้รับเหมา แต่มันก็เป็นอาชีพที่สุจริตชนมิใช่หรือ ผมว่าเขาคงภูมิใจไม่น้อย ที่มีปีกไร้ซึ่งสีสันใดๆ ไม่สวยงาม แต่บินได้อย่างอิสระและเป็นสุข

จะสูงจะเตี้ย จำคำจะด่าง เราต่างมี 'หัวใจ' เหมือนกัน ไม่ว่าคนหรือผีเสื้อ

บ้านที่เขาอยู่คงเป็นบ้านพักชั่วคราว มุงด้วยสังกะสีร้อนอบอ้าว, ส่วนบ้านที่ผมอยู่นั้นไม่รู้ว่าจะชั่วคราวอีกนานแค่ไหน มุงด้วยหลังคากระเบื้อง ไม่มีแอร์คอนดิชั่นเนอร์ ตั้งอยู่ในสลัม ข้างล่างมีน้ำครำดำเหม็น ข้างนอกร้อนรุ่มไปด้วยอบายมุขที่เร่งเร้าทั้ง ยาเสพติด การพนัน โสเภณี ขโมยขโจรฯ แต่ข้างในกลับอบอุ่นจนบางครั้งถึงขั้นร้อน จนต้องเปิดพัดลมเบอร์สามจ่อสองตัว..!!

บ้านจะหลังเล็กหลังใหญ่คงไม่สำคัญเท่า 'รากฐานเสาเอก' ที่มั่นคงและ 'ครอบครัวที่อบอุ่น' เปรียบเสมือนหลังคาไฟเบอร์ชั้นดี แน่นหนา ทนทาน ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ฤดูกาล สีอาจจะจืดจางลงไปบ้าง แต่คุณภาพไม่เคยหลุดร่อนกร่อนลอยไป เพราะเขาการันตีด้วย สิ่งมีชีวิตในบ้านมาตรฐานครอบครัวห้าดาว..

เมื่อไม่นานมานี้ ผมพบความจริงบางอย่าง วันนั้นผมไปบ้านเพื่อนของเพื่อนแท้อีกที เพื่อรวมพลยกพวกไปตีกับ..ไม่ใช่ ไปเตะบอลต่างหากเล่า

บ้านหลังใหญ่นั้น ตั้งอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรที่ค่อนข้างหรูหรา ตกแต่งสวยงาม มีรถจอดหลายคัน เป็นบ้านที่ผมวาดฝันเลยก็ว่าได้ ผมสัญญากับตัวเองไว้ว่า ชีวิตนี้จะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อพาครอบครัวของผม ออกมาจากที่อยู่ตอนนี้ให้ได้

เมื่อหย่อนก้นนั่งลงล้อมวงพูดคุยกันสักพัก ผมกลับรู้สึกแปลก ตรงที่ว่ามันไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นเลยสักนิด ทั้งๆ ที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำทั่วบ้าน ผมกลับคิดถึงบ้านไม้สองชั้นเก่าๆ ที่มีครอบครัวของผม นั่งกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา

นึกถึงเวลาเข้าห้องน้ำที่อื่นมันก็แค่ 'ปลดทุกข์' แต่ถ้าเป็นที่บ้านน่าจะเรียกว่า 'ปลดสุข' มากกว่า

ฤดูหนาวไกล้จะมายืนเคาะประตูบ้านอีกแล้วสินะ เป็นแขกคนสำคัญที่แวะเวียนมาเยี่ยมเยือนเป็นประจำทุกปี (แต่รู้สึกว่าหลายปีให้หลังนี่ ทำไมมาแป๊ปเดียวเอง มีธุระรีบไปไหนหรอไง?) ผมไม่กลัวความหนาวหรอก ผมกลัวความหนาว 'หลอก' มากกว่า (ว่าตกลงมันจะมาหรือไม่มากันแน่ จะได้ไม่รอเก้อ) ฤดูหนาวกลางคืนจะยาวกว่ากลางวันเสมอ เพราะพระอาทิตย์ขอลากลับบ้านก่อน ทำให้พระจันทร์ต้องขยายเวลาทำโอที

ที่บ้านผมเขาใช้ผ้าห่มคลุมกาย และใช้สายใยของความสัมพันธ์หุ้มใจเป็นเกราะกำบัง ส่วนความเหงานั้น กลายเป็นแขตกิติมาศักดิ์ที่ต้องเจอกันตลอดทุกฤดูไปแล้ว สัดส่วนของบ้านที่ใหญ่โตนั้น ไมได้แปลว่าจะมีขนาดของความสุขใหญ่โตตามไปด้วยเลย

"วิธีจัดการกับความฝัน คือลงมือทำให้มันเป็นความจริง" นี่คือวลีที่จี้สมองของพี่โหน่ง-วงศ์ทนง ที่คอยเติมกำลังแรงและพลังใจให้กับผมเสมอทุกครั้งที