"..คนเรารักกันยาก รักยันยาก รักลำบากรักลำบน ดูใครรักสักคน โถทุกข์ทน เสียจนหม่นหมองหมาง คนเรารักกันมาก รักกันมาก ถึงใจคราก ถึงใจคราง ซานซมล้มตายพลาง เห็นวายวาง แล้วมันช่างเศร้าทรวง.."

เสียงดนตรีเคล้าคลอสู่รูหู ทะลุออกมาจากเครื่องเสียงติดรถยนต์ของลุง ที่กำลังวิ่งออกจากอุทยานแห่งชาติน้ำหนาว มุ่งหน้าตัดถนนทางหลวงหมายเลข 21 เคลื่อนที่สู่กรุงเทพมหานคร

บรรยากาศข้างทางเป็นเนินเขาขึ้นๆ ลงๆ ซ้ายๆ ขวาๆ คดเคี้ยวเลี้ยวลด เหมือนคนใจโลเลตลอดเส้นทาง มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอก มันอยู่ของมันแบบนี้มานานนมแล้ว เราต่างหากที่บังเอิญผ่านเข้ามาเจรจาทักทาย เช็คแฮนด์ทำความรู้จักกัน แล้วก็ลากลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง

"ต่างคนต่างมา ต่างที่ต่างทาง พบพรากเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ"

เสียงเพลงจบลงแล้ว แต่ผมยังคงได้ยินเสียงแว่วในโสตประสาทตลอดทาง แล้วตั้งคำถามในใจกับเรื่องราวระหว่างทางว่าทำไมคนเราถึงต้องดั้นด้นมาหาอะไรบางอย่าง นำพาตัวเองไปในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยด้วย นี่เป็นเพียงแค่คำถามเล็กๆ เท่านั้น ในชีวิตจริงแต่ละวัน เราเจอกับ "คำถาม" ตลอดเวลา จากหลายรูปแบบ บางครั้งเราตั้งคำถามเอง บางครั้งเราเดินตามคำถามคนอื่น สุดแล้วแต่..ปลายทางมันคือสิ่งเดียวกัน เพื่อต้องการ "คำตอบ"

"บางครั้งคำถามก็ไม่ได้ยากเย็นสักแค่ไหน แต่ทำไมคนเราไม่เคยค้นพบคำตอบที่แท้จริงเลย"

1+1 = 2 คือคำตอบทางคณิตศาสตร์ เป็นเหตุผลที่ตายตัว, 1+1 = 0 คือคำตอบของคณะตลก เหตุผลเพราะบวกผิด, เด็ดดอกกุหลาบ นับในใจ รัก-ไม่รัก คำตอบจะเป็น 50/50 เสมอ, ไก่กับไข่ อะไรเกิดก่อนกัน มันเป็นปัญหาโลกแตกที่ทุกวันนี้ยังไม่มีใครสรุปได้เลย, ปี 2000 ที่เขาว่ากันว่าโลกจะแตก ผ่านมา 8 ปีแล้ว มันก็อยู่เหมือนเดิม แต่คนนี่สิแตกกันกระจาย!!

ผมเป็นคนขี้สงสัยมาแต่เด็กๆ ช่างซักช่างถาม อยากรู้นู่นอยากรู่นี่ไปหมด จนเพื่อนบอกว่าผมเป็นมนุษย์เจ้าปัญหา! จนตอนนี้ผมก็ยังเป็นอยู่ มีอยู่เรื่องเดียวคือ ผมไม่ค่อยที่ (เสือก) รู้เรื่องชาวบ้านเขาเท่าไร ตอนเป็นเด็กนี่เวลาสังสัยอะไร พอเอ่ยปากถามผู้ใหญ่ เขาก็จะตอบว่า "ไอ้นี่เรียกยังงี้ ไอ้นั้นใช้ทำอย่างงั้น ไอ้นั่นใช้ร่วมกับไอ้นี่ ไอ้นี่ใช้ได้เลย จำไว้นะ" ผู้ใหญ่มักเอ่ยปากชมเสมอว่า เด็กพวกนี้โตไปจะฉลาดล้ำ

แต่พอเราโตขึ้น ด้วยอายุ ภาระ หน้าที่ที่ต่างกัน การที่เราไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร อะไรคืออะไร ผมว่าเราไม่ผิดหรอก ยกตัวอย่าง เช่น