วันนี้วันครู เลยคิดว่าอยากอัพเรื่องครูๆ เสียหน่อย เพราะบล็อกผมยังไม่เคยทำธีม "คุณครู" มาก่อนเลย, ครูในที่นี้ขอให้เข้าใจโดยทั่วกันนะครับว่า ไม่ใช่ "อาจารย์" ที่สอนในมหาวิทยาลัย กรุณานึกภาพถึงโรงเรียนประถม-มัธยมบ้านนาทั่วไป

ผมเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่า ครูต่างกับอาจารย์ตรงที่ ครูจะสอนนักเรียน (นักเรียน คือ พวกที่ยังไมได้ศึกษา ยังไม่รู้ห่าเหวอะไรทั้งสิ้น!) ส่วนอาจารย์จะสอนนักศึกษา (นักศึกษา คือ พวกที่เคยเรียนมาแล้ว ต้องค้นหาเองบ้าง!) โดยส่วนตัวผมเข้าใจแบบนี้จริงๆ เข้าเรื่องกันดีกว่า ก่อนจะยาวไปลำลูกกา และต่อไปนี้คือ 7 ข้อที่คนเคยเป็นนักเรียนอย่างผม อยากได้จากครูครับ..

1.จรรยาบรรณต่ออาชีพ

แน่นอน, ทุกอาชีพย่อมมีจรรยาบรรณเป็นธรรมดาสามัญลูกเสือสำรอง ไม่ว่าคนขายตูดไก่ย่าง ไปจนถึงรมต.เต้าหู้ยี้! (อันนี้ฟังดูไม่ค่อยมีจรรยาบรรณเท่าไรเนอะ) แต่ครูคือแม่พิมพ์ของชาติ มีหน้าที่แคะงัดขัดเหลา ให้นักเรียนจิตใจดี ความรู้ดี หวงแหนสิ่งแวดล้อม พร้อมใจเคารพธงชาติ, ถ้าวันใดแม่พิมพ์ชำรุดทรุดโทรมลงไปด้วยวัยที่ล่วงผ่าน แต่ในใจครูคงยิ้มตื้นตันยินดี เมื่อเห็นวันที่ลูกศิษย์เรียนจบ เป็นเจ้าคนนายคน ในเมื่อครูดีเป็นครีแก่ชาติ แต่ครูพลาดพลั้ง (ทำอะไรมิดีมิงาม) เมื่อไรถูกไล่ออกแน่!

2.อย่าทำเยี่ยงครูแต่จงเอาอย่างครู

ตอนม.2 ในคาบเรียนวิชาวิทยาศาสตร์, ครูสุนทร เล่าให้นักเรียนฟังเสมอ โดยเฉพาะไอ้พวกนั่งหลังห้อง อ่านการ์ตูน เล่นปั่นแปะ แคะขี้มูก นอนหลับน้ำลายไหล ว่า "เฮ้ยนี่พวกเอ็งจะเรียนกันไหม?!? ถ้าไม่เรียนก็ออกไปข้างนอกเลย นี่มันห้องเรียนนะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่น!" นักเรียนเงียบกริบ พร้อมกระพริบตากันปริ