หลายวันมาแล้ว ที่ผมนั่งอ่านบล็อกในสัปดาห์แห่งความรัก เดือนที่ตลบอบอวลไปด้วยไออุ่นจากลมหายใจของคนรักกัน หงายคอรดขั้วหัวใจ-หายใจรดต้นคอ เดือนนี้คงพิเศษ และวิเศษสำหรับใครหลายคน ตรงที่ทุกอย่างจะละลานตาไปด้วยสีแดง ห้องหัวใจทุกดวงจะถูกจับจองพื้นที่พักผ่อนให้คลายเหงา

ในเดือนที่สองของปี, เดือนที่มี 28 วัน (everyday) อยู่บนปฏิทินสินค้ายี่ห้อหนึ่ง และทุกๆ สี่ปีจะมีโปรโมชั่นแถมให้อีก 1 วัน (a day) เดือนนี้มีชื่อสั้นแต่เขียนยาวว่าเดือน..

กุม-(มือ)-(ฉัน)-(ไว้)-(แล้ว)-(รัก)-(จะ)-()-(ให้)-(เรา)-(ผูก)-พัน(ธ์)

รู้ไหมผมจะเขียนอะไรให้อ่าน? ผมเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน..นั่นสิ ผมลงมือเคาะแป้นพิมพ์ทั้งที่หัวไม่ได้กลั่นกรองเรื่องราวใดๆ

เห็นบล็อกไหนๆ ก็อัพเรื่องราวเกี่ยวกับความรัก แต่สำหรับบล็อกผม ก็อัพมันซะทุกเทศกาลอยู่แล้ว ไม่เว้นวันหยุดราชการ ก็ความรักมันมีวันหยุดได้ซะที่ไหนกันเล่า

ส่วนความคิดถึง ผมเชื่อว่ามันมีวันหยดอายุนะ ไม่ช้าก็เร็ว แต่ความรักมันไม่มีกำหนดเดทไลน์ตายตัว แปะอยู่บนร่างกายของเรานี่ ใครหน้าไหนก็ไม่สามารถตัดสินให้มันตายได้ ถ้าเรามีฉลากที่ผลิตขึ้นเอง ไม่ต้องขึ้นทะเบียนอย. ไม่ต้องผ่านมอก. แค่แปะมันไว้ที่หัวใจ

ข้อความอาจจะประมาณว่า..วันที่ผลิตความรัก – 2 พฤศจิกายน 25xx, วันที่ความรักหมดอายุ – เมื่อวันที่หัวใจหยุดเต้น

ตอนนี้บอกตามตรง สมองเหมือนจะตีบตัน ไอเดียแฟ่บ ฉนวนความคิดด้าน คิดได้เท่านี้จริงๆ เมื่อไม่กี่วันก่อน ผมออนเอ็มคุยกับเพื่อน มันถามว่า “มึงไปเอาเรื่องอะไรมาจากไหนเยอะแยะว่ะ ถึงเขียนได้มากมายขนาดนี้” ผมก็ตอบมันไปว่า “ชีวิตเรา+คนอื่น+หนังสือ+หนัง+เพลง+ตั๋วรถเมล์+น้ำอัดลม+ขนมขบเคี้ยว+ชิงร้อยชิงล้าน+และทุกอย่าง ฯลฯ” มันถามผมต่อ ว่า "แล้วถ้าวันหนึ่งข้างหน้าจะยังมีเรื่องอะไรให้เขียนอีกไหม? แล้วถ้ามันหลดละ? จะทำยังไง?” ตอนนั้นผมตอบมันไปอย่างมั่นใจว่า “เฮ้ย! ชีวิตนะเว้ย มันไม่หมดกันง่ายๆ เหมือนปอกกล้วยเข้าปากหรอก”

เขียนมาถึงตรงนี้ ผมคิดถึงคำถามที่ว่าอีกครั้ง มันเป็นคำถามที่ดีทีเดียว ตอบได้หลากหลายแง่มุมมาก มีตรรกะและครอบคลุมเรื่องราวของความจริงในชีวิต ผมอยากรู้แล้วล่ะว่า..ถ้าวันหนึ่งผมไม่มีเรื่องอะไรใหเขียนอีกแล้ว มันจะเป็นอย่างไร?

วันนั้น..เมื่อผมตื่นมา ลุกขึ้นส่องกระจก แล้วคงพบว่าหน้าตาตัวเองซูบเซียว เหี่ยวเฉา ไม่มีกะจิตกะใจทำอำอะไร นั่นคือสิ่งแรกที่ผมคิด ไม่นานคำเฉลยก็มาถึง..

ตัดฉากที่ไปโรงพยาบาล วันต่อมา ผมปวดท้องอย่างรุนแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ หลังเข้ารับการตรวจแล้ว คุณหมอบอกว่า “ปอดของผมกำลังอักเสบ เพราะมีเมล็ดพืช หลงเข้าไปกระจุกหนึ่ง” ผมสงสัยว่ามันเล็ดลอดเข้าไปตั้งแต่เมื่อไร?

“ถ้ามาช้ากว่านี้อีกหน่อย หมอบอกได้เลยว่า..คุณไม่รอดแน่” เสียงหมอพูดจริงจิงกับผม มันเกิดอะไรขึ้นกับผมเนี่ยครับหมอ แล้วผมจะหายไหม?

หมอพูดต่อ “คุณคงเผลอกินต้นอะไรลงไป แล้วถ่ายออกมาไม่หมด ทำให้